بس شنيدم داستان بي‌كسي *** بس شنيدم قصه‌ي دلواپسي
قصه‌ي عشق از زبان هركسي *** گفته‌اند از ني حكايت‌ها بسي
حال بشنو از من اين افسانه را *** داستان اين دل ديوانه را
چشم‌هايش بويي از نيرنگ داشت *** دل ،دريغا سينه‌اي از سنگ داشت
با دلم انگار قصد جنگ داشت *** گويي از با من نشستن ننگ داشت
عاشقم من ،قصد هيچ انكار نيست *** ليك ،با عاشق نشستن عار نيست
كار او آتش زدن ،من سوختن *** در دل شب ،چشم بر در دوختن
من خريدن ناز ، او نفروختن *** باز ،آتش در دلم افروختن
سوختن در عشق را از بر شديم *** آتشي بوديم و خاكستر شديم
از غم اين عشق مردن باك نيست *** خون دل ،هر لحظه خوردن باك نيست
آه،مي‌ترسم شبي رسوا شوم *** بدتر از اين رسواييم ،تنها شوم
واي از اين صيد و آه و از آن كمند *** پيش رويم خنده ، پشتم پوز‌خند
بر چنين نا‌مهرباني، دل مبند *** دوستان گفتند و دل نشنيد پند
خانه‌اي ويران‌تر از ويرانه‌ام *** من حقيقت نيستم ،افسانه‌ام
گرچه سوزد پر ،ولي پروانه‌ام *** فاش مي‌گويم ،كه من ديوانه‌ام
تا به كي آخر چنين ديوانگي *** پيلگي بهتر از اين پروانگي
گفتمش آرام جاني ،گفت:نه *** گفتمش شيرين زباني ،گفت:نه
گفتمش نامهرباني،گفت:نه *** مي‌شود يك شب بماني؟گفت:نه
دل شبي دور از خيالش سر نكرد *** گفتمش ،افسوس او باور نكرد
خود نمي‌دانم ،خدايا چيستم؟ *** يك نفر با من بگويد كيستم
بس كشيدم آه ،از دل بردنش *** آه،اگر آهم بگيرد دامنش
باتمام بي‌كسي‌ها ساختم *** واي بر من ،ساده بودم ،باختم
دل سپردن دست او ديوانگي‌ست *** آه ،غير از من كسي ديونه نيست
گريه كردن تا سحر ،كار من است *** شاهد من ،چشم بيمار من است
فكر مي‌كردم كاو يار من است *** نه، فقط در فكر آزار من است
نيتش از عشق، تنها خواهش است *** دوستت دارم،دروغي فاحش است
يك شب آمد زيرو رويم كردو رفت *** بغض تلخي در گلويم كردو رفت
مذهب او ،هرچه باداباد بود *** خوش به حالش ،كاين قدر آزاد بود
بي‌نياز از مستي مي ،شاد بود *** چشم‌هايش مست مادرزاد بود

يك شبه از عمر سيرم كردو رفت *** من جوان بودم،پيرم كردو رفت